Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Μία απάντηση στους δωδεκάθεους!!!!!

Τις τελευταίες ημέρες με λύπη διάβασα σε ένα blog ενός φίλου μου δωδεκάθεου ο οποίος σε ένα ιδιαίτερα επιθετικό άρθρο του, χαρακτήριζε ξεκάθαρα τους Έλληνες χριστιανούς ελληνομαϊμούδες, εννοώντας βεβαίως ότι κανείς χριστιανός δεν είναι έλληνας. Θα ήθελα να του υπενθυμίσω χαρακτηριστικά, μέσα από την ιστορία κααι όχι από θεωρίες και φήμες, ότι οι Ελληνομαϊμούδες αυτές πολέμησαν το 1940 εναντίον των Γερμανών και των Ιταλών εισβολέων, έκαναν την επανάσταση του 21' και υπερασπίστηκαν τις πόλεις τους από την Οθωμανική εισβολή μέχρι το τέλος. Επίσης, θα ήθελα να του πω ότι οι Έλληνες έχουν εκχριστιανιστεί εδώ και αιώνες και κατόρθωσαν όλα αυτά. Προσεύχονταν στο Γιαχβέ, όπως αποκαλεί τον Θεό, ήταν εβραιολάτρες και πίστευαν στην ανάσταση του Γεσουά. Επιπλέον επικαλείται τις σφαγές των ειδωλολατρών  από τους χριστιανούς. Εδώ οφείλουμε όλοι να γελάσουμε και δυνατά μάλιστα. Γιατί όποιος δεν το κάνει ξεχνάει τα μαρτύρια τόσων εκατομμυρίων χριστιανών από τους Ρωμαίους. Έχουμε χιλιάδες αγίους από εκείνη την εποχή που μαρτύρησαν. Και επικαλούνται (αυτός και οι άλλοι σύμμαχοί του) τις καταστροφές των ειδωλολατρικών ναών.


Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Διωγμοί: οι 2 όψεις του νομίσματος

«Αν ήναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ακούωμεν εσάς μάλλον παρά τον Θεόν κρίνατε. Διότι ημείς δεν δυνάμεθα να μην λαλήσωμεν όσα είδομεν και ηκούσαμεν». Πράξεις 4:19,20

 

Οι θρησκευτικοί διωγμοί αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας των Χριστιανών, γιατί εναντίον τους για πρώτη φορά, εξαπολύθηκε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Οι διωγμοί κατά των χριστιανών δικαιολογούνταν εκ μέρους των διωκτών τους, σαν τιμωρία κατά των ασεβών ή εκείνων που δεν συμμορφώνονταν με τις παραδεδεγμένες θρησκευτικές ιδέες, ήθη και έθιμα.

Και στην αρχή οι διώκτες ήταν Ιουδαίοι και εθνικοί. Οταν όμως ο Χριστιανισμός επικράτησε στο Ρωμαϊκό κράτος, άρχισαν και διωγμοί από την πλευρά των Χριστιανών εναντίον άλλων Χριστιανών, που διαφωνούσαν με αυτούς δογματικά. Ετσι έχουμε τους διωγμούς κατά των Αρειανών και των άλλων αιρετικών του Βυζαντίου, κατά των Ορθοδόξων από τους Φράγκους και Ενετούς, κατά των Ουγενότων της Γαλλίας, και κατά των διαμαρτυρομένων γενικά, που έλαβαν χώρα σε διάφορους καιρούς και σε διάφορους τόπους και μερικές φορές υφίστανται ακόμα και σήμερα σε κάποιο μέτρο.

Εκτός από τo λόγο της μη συμμορφώσεως προς τα γνωστά ήθη και έθιμα, υπήρξε και ο λόγος της αναμίξεως δύο εντελώς χωριστών πραγμάτων -της θρησκείας και του εθνισμού.

Από την πρώτη στιγμή που εισήλθε ο Χριστιανισμός στον κόσμο, τα δύο αυτά χωρίστηκαν απόλυτα. Η προσπάθεια των Χριστιανών, που προέρχονταν από τους Ιουδαίους και που εργάστηκαν για να συνταυτίσουν τα δύο αυτά, βρήκε σθεναρή αντίδραση από μέρους του Απόστολου των Εθνών, που ρητά και απερίφραστα δήλωσε στους εξ Ιουδαίων Χριστιανούς ότι καμία δεν υπάρχει υποχρέωση για τους εξ εθνών Χριστιανούς να μπουν στις Χριστιανικές τάξεις μέσω του Ιουδαϊσμού. Οι Ρωμαίοι και Ελληνες και τα διάφορα έθνη, μπορούσαν απευθείας να μπουν στην Χριστιανική μάνδρα, χωρίς να είναι αναγκασμένοι να περάσουν μέσω του Ιουδαϊσμού και αφετέρου χωρίς να πάψουν να είναι Ελληνες ή Ρωμαίοι ή Γαλάτες κ.λπ.

Οι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών -των οπαδών του Χριστού- πρώτον προφητεύτηκαν από τον ίδιο τον Χριστό, στην επί του όρους διδασκαλία Του, όπου είπε:«Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, διότι αυτών είναι η βασιλεία των Ουρανών. Μακάριοι είσθε όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι και είπωσι καθ' ημών πάντα λόγο, ψευδόμενοι ένεκεν εμού» (Ματθ. 5:10,11). Και αλλού: «έρχεται ώρα καθ' ην πας όστις σας φονεύση, θέλει νομίσει ότι προσφέρει λατρείαν προς τον Θεόν» (Ιωάνν. 16:2 Παράβαλε Λουκάς 21:17, Μάρκος 13:9). Ο Απόστολος Παύλος μιλώντας γενικότερα, γράφει προς τον Τιμόθεο (Β' 3:12): «πάντες οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θέλουσι διωχθή». Και ο Πέτρος με αυτό το γενικό πνεύμα λέει: «εάν πάσχητε δια την δικαιοσύνην, είσθε μακάριοι» (Πέτρου Α' 3:14). Και στην ίδια επιστολή (4:4) λίγο πιο κάτω γράφει:«Δια τούτο παραξενεύονται ότι σεις δεν συντρέχετε με αυτούς εις την αυτήν εκχείλησιν της ασωτείας και σας βλασφημούσιν».

Ο Χριστός προείπε τους διωγμούς, όπως δε οι απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί υπήρξαν ο στόχος των διωγμών, έτσι και από τότε, όλοι όσοι θέλησαν να ζουν ευσεβώς και να μην συντρέχουν με τους υπολοίπους  στην εκχείληση της ασωτείας υφίστανται την επίθεση του φανατικού όχλου, ή τις καταγγελίες των εχθρών της αλήθειας μπροστά στα δικαστήρια σαν προπαγανδιστές ή προσηλυτιστές, και η καταδίωξη αυτή, φαίνεται ότι θα εξακολουθήσει να επαναλαμβάνεται διαμέσου των αιώνων, από πλευράς εκείνων που δεν εννοούν το αληθινό πνεύμα του Χριστού.

Αλλά οι διωγμοί πάντοτε απέτυχαν στον σκοπό τους και αντί να καταπνίξουν την αλήθεια, την τόνωσαν. Διωκόμενοι οι Χριστιανοί:

 

Ι.Παίρνουν καινούργια δύναμη και ζωή. Οι διωγμοί ουδέποτε πτόησαν τους αληθινούς χριστιανούς. Το αντίθετο, τους έκαναν όπως τους Αποστόλους, να κηρύττουν με μεγαλύτερη παρρησία τον λόγο της Σωτηρίας και να θεωρούν τους διωγμούς σαν ένδειξη ιδιαίτερης χάρης του Θεού σ'αυτούς, Οπως λέει ο Παύλος στην προς Φιλιππισίους επιστολή(1:29): «Διότι εις υμάς εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το να πιστεύητε εις αυτόν αλλά και το να πάσχητε υπέρ αυτού».

Οι Χριστιανοί διώκονταν όταν η ζωή τους ήταν μία ζωντανή αναπαράσταση της ζωής του Χριστού στην γη. Οταν οι λόγοι και οι πράξεις, όταν η γενική διαγωγή των Χριστιανών στις σχέσεις τους με όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως, είναι χριστιανοπρεπής σε όλη την έκτασή τους. Ο υπάλληλος που δεν θεωρεί σωστό να ψεύδεται και να εξαπατά τον πελάτη του καταστήματος, επισύρει την οργή του προϊσταμένου του, διότι δεν του επιτρέπει ο Χριστιανικός χαρακτήρας του να κάνει ψευδή δήλωση για το εμπόρευμα που πουλάει.

Ο Χριστιανός που οργίζεται κατά της πλάνης της δεισιδαιμονίας του λαού και της ιεροκαπηλείας από μέρους των υπευθύνων της θρησκείας, διώκεται χωρίς να ενοχληθούν, εφόσον δεν ζητούν την διόρθωση των κακώς κειμένων στην Εκκλησία του Χριστού.

Αλλά δεν πειράζει. Και καταδιωκόμενος ο Χριστιανός, εάν δια της κατά Χριστόν ζωής του είναι συνεπής με την διδασκαλία του Κυρίου, από τους διωγμούς αντλεί δύναμη και ζωή.

Εκείνοι οι Χριστιανοί που έβαψαν με το αίμα τους τα Ρωμαϊκά αμφιθέατρα, υπήρξαν οι πρωτεργάτες της μεγάλης διαδόσεως του Χριστιανισμού στον κόσμο, γνήσιου, απλού, πλήρους Πνεύματος και ζωής του Χριστού, ώστε ν' αναγνωρίζει ο κόσμος χωρίς διάκριση ότι το αίμα των μαρτύρων υπήρξε ο σπόρος του Χριστιανισμού.

Μόνο τούτο πρέπει να εξετάσει ο Χριστιανός:

Προκαλεί τους διωγμούς με την πιστή Χριστιανική του ζωή, ή μήπως τους προκαλεί με την απερισκεψία και την επιπολαιότητα ή λόγω άλλων ελαττωμάτων του; «Μηδείς υμών ας μη πάσχη ως φονεύς ή κλέπτης ή κακοποιός ή ως περιεργαζομενος τα αλλότρια, αλλ'εάν πάσχη ως Χριστιανός ας μη αισχύνεται αλλ'ας δοξάζει τον Θεόν δια τούτο» ( Α'Πέτρου 4:16) και αλλού:«Καλλίτερον να πάσχητε εάν είναι ούτω το θέλημα του Θεού, αγαθοποιούντες παρά κακοποιούντες» (3:17)

 

ΙΙ. Διωκόμενοι οι χριστιανοί αποκτούν παρρησία. Είναι θαυμαστή η παρρησία, που οι μαθητές, αν και τόσο λίγοι και τόσο ανίσχυροι, απέκτησαν απέναντι στους άρχοντες του έθνους τους, λέγοντάς τους: «Κρίνατε σεις κατά Θεόν, εις ποίον πρέπει να υπακούομεν. Εις εσάς τους ανθρώπους οίτινες μας εμποδίζετε να λαλώμεν εν τω ονόματι του Θεού, ή εις τον Θεόν όστις μας διατάσσει να μη αποσιωπήσωμεν το μέγα θαύμα, το οποίον επραγματοποιήθη εν ημίν αυτοίς, ώστε αμαρτωλοί και κακοί να γίνωμεν συνεργοί του Θεού». Ποιος από τους συνέδρους θα έλεγε τίποτε αντίθετο στην δύναμη του επιχειρήματός τους.

Οι άνθρωποι που έχουν με το μέρος τους την αλήθεια, αποκτούν θάρρος και παρρησία ανεξάρτητα από τους διωγμούς που εξαπολύονται εναντίον τους. Ο Σωκράτης βρέθηκε σε παρόμοια θέση και είπε στους δικαστές του απολογούμενος:«πρέπει να πειθαρχώ εις το δαιμόνιο μάλλον ή εις εσάς».

Η αλήθεια είναι δύναμη ακατανίκητη και φυσικά μόνο εκείνος που την έχει και στηρίζεται πάνω της μπορεί να έχει την παρρησία αυτή.

Αλλά η αλήθεια για τον χριστιανό δεν είναι μόνο μία αφηρημένη έννοια. Είναι μία πρακτική δύναμη. Δεν είναι αρκετό να μιλάει κανείς για την αλήθεια την αλήθεια πρέπει να την εφαρμόζει στην ζωή του, είτε πρόκειται περί θρησκευτικής αλήθειας, είτε περί επιστημονικής ή κοινωνικής αλήθειας.

Ο Θεός είναι αληθινός, είναι η αλήθεια. Ο Χριστός είπε:«Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Συνεπώς εκείνος που ζει σύμφωνα με την αλήθεια, ζει κατά Χριστόν, και ο ζων κατά Χριστόν, λαμβάνει θάρρος και δύναμη και παρρησία, όσο και αν διώκεται. Θα λέει πάντοτε:«Κύριε δος μου το πνεύμα Σου να μη δειλιώ στους διωγμούς αλλά να λαλώ την αλήθεια με παρρησία». Εχει και την διαβεβαίωση του Χριστού ότι:«Δεν είσθε σεις οι λαλούντες αλλά το πνεύμα του Πατρός σας το οποίο λαλεί εν υμίν»(Ματθ 10:20).

 

ΙΙΙ. Η Χριστιανική Μαρτυρία. «Δεν δυνάμεθα» είπαν οι Απόστoλοι Πέτρος και Ιωάννης, να μην λαλώμεν όσα είδομεν και ακούσαμεν».

Στη ζωή κάθε Χριστιανού υπάρχουν πράγματα που είδε και άκουσε, πράγματα που εξελίχθηκαν μέσα στην καρδιά και την συνείδησή του. Είναι η καρδιά του που αναγεννήθηκε, που αποκήρυξε το παρελθόν και άρχισε μία νέα ζωή με βάση τον Χριστό.

Δεν είναι πάντοτε ανάγκη να διακηρύττει ο Χριστιανός τι είναι, αρκεί εκείνο που είναι, να το δείχνουν οι πράξεις του, και εκείνο που πράττει, να είναι απόρροια της ενέργειας του Χριστού στην καρδιά του. Είναι πλέον αδιαφιλονίκητη αλήθεια, ότι ο Χριστιανός μέσα στον αμαρτωλό και πονηρό κόσμο, αποτελεί ένα περίεργο φαινόμενο που θεωρείται επικίνδυνο από τους ανθρώπους του κόσμου.

Και γι' αυτό επισύρει εναντίον του την οργή, τις ύβρεις, τους προπηλακισμούς, τους διωγμούς, και πολλές φορές τον θάνατο, από μέρους των διωκτών του, αυτά όμως δεν θα τον πτοήσουν, όπως λέγαμε στην αρχή, εάν ο Χριστός πράγματι ζει και κυριαρχεί στην ζωή του. Το αντίθετο θα κάνουν την μαρτυρία του για τον Χριστό και υπέρ Αυτού εντονότερη, πιο θαρραλέα, αποτελεσματικότερη.

Τι είδους μαρτυρία ήταν εκείνη που με το θάνατο των μαρτύρων, είλκυε τους εθνικούς και τους απίστους για την ενίσχυση των Χριστιανικών φαλαγγών, που αραίωναν από τις αθρόες θανατώσεις; Ακριβώς αυτή η μαρτυρία ανθρώπων, που πήγαιναν στον θάνατο ήρεμοι , γαλήνιοι, θαρραλέοι, με εκφράσεις αγάπης και συγχωρήσεως για τους δήμιους και τους διώκτες τους -αυτή η μαρτυρία ήταν δύναμη ακατανίκητη, που κατέρριψε κάθε πρόληψη, εχθρότητα και εναντιότητα.

Σήμερα, στις πολιτισμένες χώρες δεν θανατώνονται πλέον άνθρωποι για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Σε διάφορες χώρες που επικρατούν φανατικά στοιχεία, εξακολουθούν αυτές οι θανατώσεις, κλείνονται και γκρεμίζονται οι ναοί, και απαγορεύεται ο Λόγος του Θεού και η Χριστιανική Λατρεία. Μήπως όμως με αυτό το μέσο θα επικρατήσει η αθεία ή άλλες θρησκείες; Οχι εφόσον οι Χριστιανοί είναι αποφασισμένοι να πειθαρχούν στον Θεό και όχι στους ανθρώπους. Εφόσον η εκκλησία κρατά τον Λόγο του Θεού σαν πυξίδα της και την εν Χριστώ κατά χάρη σωτηρία σαν άγκυρά της, έχουμε την υπόσχεση του Κυρίου της θείας κεφαλής της εκκλησίας, ότι πύλαι Αδου ου κατισχύσουσιν αυτής»!


Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Ορισμένες έξυπνες φράσεις που έχουν γραφτεί στην ιστορία

  1. Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς πότε να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης. Αϊνστάιν Άλμπερτ
  2. Κάθε πρωί που ξυπνάω το πρώτο που που με απασχολεί είναι το τι θέλω - Δυστυχία ή ευτυχία; Πάντα διαλέγω το δεύτερο αυτή είναι η εκλογή και η ζωή μου. Abdulah
  3. "Υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων σ' αυτόν τον κόσμο, οι καλοί και οι κακοί. Οι καλοί κοιμούνται καλίτερα, αλλά οι κακοί απολαμβάνουν περισσότερο τις ώρες που είναι ξύπνιοι" - Allen, Woody
  4. "Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ένας αόρατος κόσμος υπάρχει. Το πρόβλημα είναι πόσο απέχει απ' το σπίτι μας και μέχρι ποιά ώρα μένει ανοιχτός" - Allen, Woody
  5. "Ό,τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει"- Αριστοτέλης
  6. "Αν είμαστε αυτό που συνεχώς κάνουμε, η τελειότης τότε δεν θα είναι μια πράξη αλλά μια συνήθεια" - Αριστοτέλης
  7. "Tα δώρα του Θεού κάνουν τα καλίτερα των ανθρώπων να μοιάζουν ασήμαντα" - Browining Barrett, Elizabeth
  8. Ζήσε σα να' ταν να πεθάνεις αύριο. Μάθε σα να 'ταν να ζεις για πάντα. Gandhi, Mahatma
  9. Ο μυαλωμένος αντλεί περισσότερο όφελος από τους εχθρούς του παρά ο ανόητος από τους φίλους του - Gracian, Balthasar
  10. Κάρολος Ντίκενς - Το κλάμα καθαρίζει τα μάτια, τους πνεύμονες, την όραση, καθαρίζει την όψη, κατευνάζει το θυμό - γι' αυτό κλαίτε συχνά
  11. Mε πόση δεξιοτεχνία η Φύση κρύβει κάθε ρυτίδα της αιωνόβιας ηλικίας της κάτω από ρόδα, βιολέτες και πρωϊνή δροσιά - Emerson, Ralph - Waldo
  12. Δεν είμαι πια τόσο νέος για να τα ξέρω όλα! - Emerson (φιλόσοφος)
  13. "Nulli Concedo" - Erasmus, Desiderius - Με κανέναν δεν συγκαταβαίνω
  14. "Mόνο μέσα από την περιπέτεια ορισμένοι άνθρωποι ανακαλύπτουν τον εαυτό τους -βρίσκουν τον εαυτό τους" - Gide, Andrι
  15. Quote of the Day
    altaltTo promise not to do a thing is the surest way in the world to make a body want to go and do that very thing.
    Mark Twain
    (1835-1910)
    Discuss
  16. "Tα πάντα ρει" - Ηράκλειτος
  17. "Δεν φοβάμαι, τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι ελεύθερος" - Καζαντζάκης, Νίκος
  18. "Τα προβλήματα του κόσμου δεν μπορούν να λυθούν από σκεπτικιστές και κυνικούς με την συμβατική αντίληψη του κόσμου. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που μπορούν να υπερβαίνουν την πραγματικότητα" - Κέννεντυ, Τζων Φ.
  19. Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις, κι όταν δεν την έχεις. να ομολογείς την άγνοιά σου. Κομφούκιος
  20. "Δεν μπορείς να εξαρτάσαι από κανέναν. Δεν υπάρχουν οδηγοί, δάσκαλοι, αυθεντίες. Υπάρχεις μόνο εσύ -η σχέση σου με τους άλλους και τον κόσμο- τίποτε άλλο" - Krishnamurti, J.
  21. "Ας αφήνουμε τα πράγματα να έρχονται φυσικά. Το βεβιασμένο και μη αληθινό" - Λάο, Τσε
  22. Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει την ώρα που εσύ κάνεις σχέδια για το μέλλον Τζων Λένον
  23. "Για όλα, χρειάζεται ένα ξεκίνημα - αδιάφορο ποιό" - Miller, Henry Ο Kολοσσός του Μαρουσιού
  24. Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι - Νίτσε, Φρειδερίκος, 1844 - 1900
  25. Τα εμπόδια δεν με πτοούν - κάθ' ένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του - Da Vinci, Leonardo
  26. Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια - E-mailΝτενγκ, Χσιάο Πινγκ (Κινέζος πολιτικός)
  27. Μια καρδιά που αγαπά είναι η αληθέστερη σοφία - Ντίκενς, Κάρολος
  28. Ποτέ μην παραπονιέσαι, ποτέ μην εξηγείς - [Never complain, never explain] - Ντισραέλι
  29. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας - Όμηρος, Ιλιάδα
  30. Δεν υποκύπτω σε πειρασμούς παρά μόνο όταν δεν μπορώ ν' αντισταθώ σ' αυτούς - Ουέστ Μαίη - ηθοποιός
  31. Για να δεις το ουράνιο τόξο, πρέπει πρώτα να δεις τη βροχή - Πάρτον Ντόλυ - τραγουδίστρια της country
  32. Να σας πω το μυστικό που με οδήγησε στο σκοπό μου: Ευθυγράμμιση μ' αυτόν και επιμονή - Παστέρ, Λουί
  33. "Εαν όλοι σκέπτονται το ίδιο, τότε κάποιος δεν σκέπτεται" - Πάτον, Τζώρτζ
  34. "Ας είμαστε ευγνώμονες σ' αυτούς που μας δίνουν χαρά. Είναι οι κηπουροί που κάνουν την καρδιά μας ν' ανθίζει" - Προυστ, Μαρσέλ
  35. Διάλεγε πάντα τον καλίτερο δρόμο - όσο κι αν δύσκολος μοιάζει, η συνήθεια γρήγορα θα τον κάνει εύκολο κι ευχάριστο - Πυθαγόρας
  36. Ευγενικές καρδιές ειίναι ο κήπος, ευγενικές σκέψεις είναι οι ρίζες, ευγενικές λέξεις είναι τα άνθη, ευγενικές πράξεις είναι οι καρποί. Ruskin, John
  37. Οταν είναι να αποφασίσεις, το καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις λάθος. Το χειρότερο όλων είναι να μην κάνεις τίποτε. Θεόδωρος Ρούσβελτ Theodore Roosvelt
  38. "Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας" - Ρουσσώ, Ζαν Ζακ
  39. "Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους" - Σαίξπηρ
  40. Swift, Jonnathan - Ένας απ' τους χρυσούς κανόνες στις συναναστροφές είναι να μη λες ποτέ κάτι που έστω κι ένας από τους υπολοίπους θα προτιμούσε να μη το είχες πει
  41. "Γνώθει σεαυτόν" - Σωκράτης
  42. "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα - Σωκράτης
  43. "Υπάρχει μόνο μια θρησκεία αλλά οι εκδόσεις της είναι εκατό" - Σω, Τζωρτζ Μπέρναρ
  44. Ατέλειωτη είναι η θάλσσα το ίδιο και οι ανθρώπινες επιθυμίες. Το να ακολουθείς ασταμάτητα τις φιλοδοξίες, να μη ξέρεις που να σταμτήσεις - αλίμονο αυτό μόνο αγωνία και καταστροφές θα σου φέρει - Chan, Koh
  45. "Στο ακίνητο και όχι στο τρεχούμενο νερό είναι δυνατή η αντανάκλαση" - Ταο, Παροιμία
  46. "Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Η αντίδραση σ' αυτά έχει σημασία" - Τζιοβάννι, Νίκκι
  47. "Τα λάθη είναι οι πύλες της ανακάλυψης" - Τζόυς, Τζέιμς
  48. "Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του" - Tolstoy, Leon
  49. "Είμαι πεπεισμένος πως τίποτε δεν επηρεάζει περισσότερο το μυαλό ενός ανθρώπου από την εικόνα του - ή μάλλον από την ιδέα που έχει γι' αυτήν δηλ. το αν είναι ή δεν είναι ελκυστική για τους άλλους" - Tolstoy, Leon - Από το Boyood
  50. Tolstoy, Leon - Η μόνη διαφορά ανάμεσα στα λόγια και τα έργα, είναι πως τα λόγια απευθύνονται προς τους ανθρώπους και τα έργα προς το Θεό
  51. Forster E. M. - Τιμούμε την Ελευθερία κοιτάζοντας στο Παρελθόν και σιωπούμε γι' αυτήν στο Παρόν
  52. Παρ' όλα τα δεινά εξακολουθώ να πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι κατά βάθος καλοί Απλά δεν μπορώ να στηρίξω τις ελπίδες μου πάνω στη σύγχιση, τη δυστυχία, το θάνατο. Frank, Anna
  53. Οι άνθρωποι χρειάζονται τις δυσκολίες - λίγη στενοχώρια οξύνει και χαλυβδώνει το πνεύμα. Το ίδιο και οι καλλιτέχνες - δεν εννοώ να ζει κανείς σε μια σπηλιά στην ερημιά αλλά πρέπει κανείς να μάθει τη σκληρότητα, τη σκληραγωγία - Φώκνερ, Ουίλιαμ
  54. "Εάν ο Γαλιλαίος έλεγε με στίχους ότι "η γη κινείται" δεν θα είχε κατηγορηθεί" - Χάρντυ, Τόμας

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

10 Ιουνίου 323 π.Χ: Ο μεγαλύτερος στρατηλάτης όλων των εποχών πεθαίνει

Σαν σήμερα, ο μεγάλοςαυτός Έλληνας(αν όχι ο μεγαλύτερος) πέθανε αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη κληρονομιά. Ας αφιερώσουμε δύο λόγια σε αυτόν:

Αλέξανδρος ο Μέγας ή Αλέξανδρος Γ' ο Μακεδών, Βασιλεύς Μακεδόνων, Ηγεμών της Πανελλήνιας Συμμαχίας κατά της Περσικής αυτοκρατορίας, των Φαραώ της Αιγύπτου, Κύριος της Ασίας και βορειοδυτικής Ινδίας, οι κατακτήσεις του οποίου αποτέλεσαν την θεμέλιο λίθο των βασιλείων των Επιγόνων του. Οι Αλεξανδρινοί χρόνοι αποτελούν το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας και την απαρχή της περιόδου της παγκόσμιας ιστορίας γνωστής ως Ελληνιστικής. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς της ιστορίας, που σε ηλικία μόλις 33 ετών είχε κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου (4ος αιώνας π.Χ.).

Γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας τον Ιούλιο του έτους 356 π.Χ.. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β' της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Πέθανε στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδωνώσορα Β' στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ., σε ηλικία ακριβώς 32 ετών και 11 μηνών.

Βασιλιάς της Μακεδονίας, συνέχισε το έργο του πατέρα του, του Φιλίππου Β'. Ο Φίλιππος Β' ήταν ιδιαίτερα ικανός στρατηγός, πολιτικός και διπλωμάτης, αναμορφωτής του μακεδονικού στρατού και του μακεδονικού κράτους.

Ο Αλέξανδρος, ολοκλήρωσε την ενοποίηση των αυτόνομων ελληνικών πόλεων-κρατών της εποχής, και κατέκτησε σχεδόν όλο τον γνωστό τότε κόσμο (Μικρά Ασία, Περσία, Αίγυπτο κλπ), φτάνοντας στις παρυφές της Ινδίας.


Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε τον Ιούλιο (ο μήνας Λώος του ημερολογίου των Μακεδόνων) του 356 π.Χ. στην Πέλλα, πρωτεύουσα του μακεδονικού κράτους. Κατά την τότε παράδοση, η γενεαλογία του ανάγεται σε δύο σημαντικότατες μορφές της αρχαίας ελληνικής παράδοσης. Ο ημίθεος Ηρακλής υπήρξε γενάρχης της δυναστείας των Αργεαδών Μακεδόνων ενώ ο Νεοπτόλεμος, υιός του ήρωα Αχιλλέα, ίδρυσε το βασιλικό οίκο των Μολοσσών, μέλος του οποίου ήταν η Ολυμπιάδα. Η θρυλούμενη καταγωγή του Αλέξανδρου συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, από τα πρώτα έτη του βίου του. Ομοίως και η παιδεία που ο πατέρας του φρόντισε να πάρει, και ιδίως η ανάθεση των σπουδών του στον φιλόσοφο Αριστοτέλη.

Το 340 π.Χ. ο Αλέξανδρος σταμάτησε τις σπουδές του και γύρισε στην Πέλλα, όπου πήρε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή της Μακεδονίας. Κατά τις εκστρατείες του ο Φίλιππος εμπιστευόταν την διοίκηση της Μακεδονίας στον Αλέξανδρο. Σε ηλικία 16 χρονών και ενώ ο πατέρας του έλειπε στο Βυζάντιο, κατέστειλε μια εξέγερση Θρακών. Κατά την μάχη της Χαιρώνειας, το 338 π.Χ., ο Φίλιππος συνέτριψε τις ενωμένες δυνάμεις Αθηναίων και Θηβαίων, με τον Αλέξανδρο επικεφαλής του ιππικού. Μετά από την ήττα των Αθηναίων πήγε στην Αθήνα ως αντιπρόσωπος του πατέρα του.

Στα 337 π.Χ., ο Φίλιππος χώρισε την Ολυμπιάδα και μνηστεύτηκε την όμορφη Κλεοπάτρα. Αυτό προκάλεσε αναστάτωση στις μέχρι τότε αρμονικές σχέσεις του Αλέξανδρου με τον πατέρα του και ανάγκασε τον νεαρό να αυτοεξοριστεί στην Ήπειρο μαζί με την μητέρα του. Μετά από ένα χρόνο πατέρας και γιος συμφιλιώθηκαν, αλλά ο Φίλιππος την ημέρα του γάμου της κορης του με το βασιλια της Ηπείρου δολοφονήθηκε.

Μετά την δολοφονία του Φιλίππου το 336 π.Χ. στις Αιγές, ο Αλέξανδρος κινήθηκε γρήγορα εξουδετερώνοντας όλους τους πιθανούς διεκδικητές του θρόνου, τον οποίο και κατέλαβε. Ακολούθως ξεκίνησε εκστρατείες προς βορρά και νότο για να διασφαλίσει τα σύνορά του. Την άνοιξη του 335 π.Χ. εκστράτευσε εναντίον των Ιλλυριών και Τριβαλλών, προελαύνοντας από την Αμφίπολη μέχρι τον Αίμο σε διάστημα δέκα ημερών. Αφού νίκησε τους εκεί Θράκες, προχώρησε προς τον Δούναβη, νίκησε τους Τριβαλλούς και επιχείρησε επιδρομή κατά των Γετών, την οποία όμως αναγκάστηκε να διακόψει λόγω εξέγερσης των Ιλλυριών. Μετά στράφηκε προς τον νότο και υπέταξε τους Αγριάνες και τους Παίονες, εξασφαλίζοντας την πλήρη κυριαρχία στην περιοχή.

Όσο καιρό ο Αλέξανδρος πολεμούσε στον βορρά, οι Θηβαίοι επαναστάτησαν και πολιόρκησαν την μακεδονική φρουρά της Καδμείας, ενώ και στην Αθήνα και άλλες πόλεις επικράτησε αναβρασμός που προκαλούσαν οι αντιμακεδονικοί διαδίδοντας ότι ο Αλέξανδρος είναι νεκρός. Ο Αλέξανδρος με μια αστραπιαία πορεία, έφτασε σε επτά μέρες στην Θεσσαλία και σε ακόμη πέντε στην Βοιωτία. Εκεί, μετά από σύντομη αλλά δυνατή αντίσταση των Θηβαίων κατόρθωσε να τους υποτάξει. Τότε διέταξε τον θάνατο έξι χιλιάδων Θηβαίων, και να πουληθούν ως δούλοι οι υπόλοιποι τριάντα χιλιάδες κάτοικοι των Θηβών. Τη ίδια την πόλη την ισοπέδωσε, αφήνοντας όρθια μόνο τους ναούς και το σπίτι του ποιητή Πίνδαρου.

Ο Μέγας Αλέξανδρος αποφάσισε να αρχίσει αυτή τη μεγαλόπρεπη πορεία του στην Ασία μόλις ανέβηκε στο θρόνο της Μακεδονίας, πρώτον γιατί ήτανε μία ανήσυχη και ανυπόμονη φύση και δεύτερον γιατί ο πατέρας του, ο Φίλιππος, τον είχε μάθει από παιδί να μην έχει τίποτα άλλο στο νου του παρά αυτή την εκστρατεία. Ο Φίλιππος αφού είχε νικήσει τους Ιλλυριούς και τους Θράκες, τους Παίονες και τους Σκύθες, κάλεσε τους Έλληνες να συνενωθούν και με αυτόν αρχηγό να ξεκινήσουν για την απελευθέρωση των Ελληνικών Αποικιών της Ασίας και την τιμωρία των απογόνων του Ξέρξη. Η δολοφονία του Φίλιππου άφησε στους ώμους του 20χρονου Αλέξανδρου τη μεγάλη αποστολή.

Έτσι, μετά την επικράτησή του στην Ελλάδα ο Μέγας Αλέξανδρος στράφηκε κατά των Περσών. Το 335 π.Χ. έστειλε τον Παρμενίωνα για να εξασφαλίσει το πέρασμα της Προποντίδας και την άνοιξη του 334 π.Χ., αφήνοντας πίσω του τοποτηρητή της Μακεδονίας τον Αντίπατρο, πέρασε τον Ελλήσποντο με στρατό 30.000 πεζών και 5.000 ιππέων, προμήθειες για 30 μέρες και οικονομικούς πόρους περίπου 70 τάλαντα χρυσάφι, και με σκοπό τη διάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας, την απελευθέρωση των ελληνικών Ιωνικών πόλεων στα παράλια της Μικράς Ασίας, και την ανόρθωση της φτωχής οικονομίας της Μακεδονίας.

Η στρατιωτική δύναμη δεν ήταν μεγάλη σε σχέση με τα σχέδια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι Πέρσες, με την απέραντη αυτοκρατορία τους που περιελάμβανε πολλές φυλές, θα μπορούσαν να αντιπαρατάξουν πολύ μεγαλύτερο στρατό. Αλλά ο Μέγας Αλέξανδρος παρουσίαζε ένα μεγάλο στρατιωτικό πλεονέκτημα. Είχε κληρονομήσει από το Φίλιππο κάτι που τον έκανε να κερδίζει τις μάχες και που έμεινε θρυλικό στην ιστορία της στρατιωτικής τακτικής: τη μακεδονική φάλαγγα.

Η σύνθεση του μακεδονικού στρατού ήταν η ακόλουθη: αρχικά ερχόντουσαν οι ευγενείς έφιπποι (1.200-2.000), οι οποίοι ήταν άρχοντες του βασιλείου και λεγόντουσαν συνοδοί του βασιλιά. Ο Φίλιππος είχε καταρτίσει με τέτοιο τρόπο αυτούς τους αξιωματικούς με τους στρατιώτες τους, ώστε να πολεμούν όχι σαν άτομα αλλά σαν μία ενιαία μάζα. Ύστερα, ερχόντουσαν οι τοξότες, που πολεμούσανε στα πλευρά. Ύστερα από αυτούς ερχότανε το σπουδαιότερο μέρος του στρατού, η περίφημη μακεδονική φάλαγγα, ένα σώμα από πεζούς που πολεμούσε με

μακριά δόρατα. Οι ελιγμοί της φάλαγγας ήταν μονοκόμματοι. Πολεμούσε κι αυτή σαν μία ενιαία και αδιάσπαστη μάζα. Οι ασπίδες της ήταν απλωμένες στη σειρά, η μία κοντά στην άλλη, και τα δόρατα πρόβαλλαν απ' αυτές σαν από ένα σιδερένιο τείχος. Η δράση της φάλαγγας ήταν τρομακτική. Στην κρίσιμη ώρα μιας μάχης, καθώς το ιππικό πολεμούσε μπροστά και οι τοξότες έριχναν τα βέλη τους μακριά στον εχθρό, η φάλαγγα ορμούσε με όλη της τη δύναμη εκεί που χρειαζόταν και κέρδιζε τη μάχη. Μία άλλη επινόηση του Φιλίππου ήταν οι καταπέλτες, μηχανές που εκσφεδόνιζαν πέτρες.

Ο Μέγας Αλέξανδρος κατανόησε με αξιοθαύμαστη ενάργεια και διεισδυτικότητα τις σημερινές στρατιωτικές αρχές της οργάνωσης, της κινητοποίησης, της άμεσης δράσης και, περισσότερο απ' όλα, της έγκαιρης συγκέντρωσης των στρατιωτικών δυνάμεων. Ένα από τα αξιώματά του ήταν: Βάδιζε χωριστά και πολέμα ενωμένος.

Οι επικεφαλής του στρατού του ήταν όλοι Μακεδόνες. Δεύτερος στην τάξη στρατηγός μετά από αυτόν ήταν ο Παρμενίων, παλιός συμπολεμιστής του πατέρα του. Ακολουθούσαν οι γιοί του Παρμενίωνα, Φιλώτας και Νικάνωρ, ο Αμύντας, ο Περδίκκας , ο Κρατερός, ο Πτολεμαίος, και ο Μελέαγρος. Διοικητής των Ελλήνων συμμάχων ήταν ο Αντίγονος, και των μισθοφόρων ο Μένανδρος.

Ύστερα από μια σκληρή πορεία μέσω της Θράκης, ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε χωρίς δυσκολία τον Ελλήσποντο. Οι Πέρσες τον άφησαν να περάσει το στενό χωρί να φέρουνε καμιά αντίσταση. Έτσι βρέθηκε στα ακρογιάλια της Ασίας, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Τουρκία. Αμέσως μετά την απόβαση του στρατού, τέλεσε θυσίες και επισκέφτηκε την Τροία, και προχώρησε προς τον ποταμό Γρανικό, όπου περίμεναν για να δώσουν μάχη οι περσικές δυνάμεις οδηγούμενες από τους τοπικούς σατράπες και αρχηγό τον Μέμνονα τον Ρόδιο. Η μάχη του Γρανικού, που έγινε τον Μάιο του 334 π.Χ. ανέδειξε νικητή τον Αλέξανδρο. Ο ίδιος κινδύνευσε αλλά χάρη στον αιφνιδιασμό των Περσών από το ιππικό που διέσχισε τον ποταμό, οι απώλειες ήταν μόνο 110 άνδρες. Η ήττα των Περσών άνοιξε τον δρόμο στον Αλέξανδρο για την κατάκτηση όλης της Μικράς Ασίας. Οι Σάρδεις και η Έφεσος παραδόθηκαν, η Μίλητος και η Αλικαρνασσός αντιστάθηκαν αλλά τελικά κατακτήθηκαν. Ακολούθως στράφηκε προς την ενδοχώρα και κατέκτησε την Λυκία και την Παμφυλία, και διαμέσου των υψιπέδων της Πισιδίας και της Φρυγίας έφτασε στο Γόρδιο, όπου, έλυσε σύμφωνα με την παράδοση το Γόρδιο δεσμό, και πέρασε τον χειμώνα παρακολουθώντας τις κινήσεις των Περσών και ετοιμάζοντας τις δυνάμεις του για νέα εξόρμηση. Στις ιωνικές πόλεις που κατέκτησε, κατάργησε τα ολιγαρχικά και τυραννικά πολιτεύματα που είχαν επιβάλει οι Πέρσες και εγκατέστησε δημοκρατίες, καταργώντας παράλληλα την βαριά φορολογία.

alt
alt
Ο Αλέξανδρος νικά το Δαρείο στη μάχη της Ισσού.

Την άνοιξη του 333 π.Χ. κατέλαβε την Καππαδοκία, και προωθήθηκε προς τις Κιλίκιες πύλες, όπου παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο για να αναρρώσει από μια ασθένεια. Για να εξασφαλίσει την κυριαρχία στην θάλασσα ξεκίνησε πορεία προς τη Φοινίκη όπου ήταν η βάση του ναυτικού των Περσών. Ο Δαρείος συγκέντρωσε τεράστιες δυνάμεις που τις διοικούσε ο ίδιος, στη Βαβυλώνα και κινήθηκε προς την Κιλικία εναντίον του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος διέβη τις Κιλίκιες πύλες για να συναντήσει τον Δαρείο, ο οποίος όμως κατάφερε να φέρει τον στρατό του στα νώτα του Αλέξανδρου. Η μάχη δόθηκε στην αμμώδη πεδιάδα της Ισσού. Ο Αλέξανδρος κατόρθωσε να ανοίξει ρήγμα στην παράταξη του περσικού στρατού, και το ιππικό του με επικεφαλής τον ίδιο πραγματοποίησε πλευρική επίθεση και βρέθηκε στα νώτα του Δαρείου. Ο Δαρείος τράπηκε σε φυγή αφήνοντας στα χέρια του νικητή τη σκηνή, τη μητέρα, τη σύζυγό του και πολλά λάφυρα.

Μετά την νίκη του στην Ισσό, η προέλαση συνεχίστηκε με κατάληψη της Άραδου, Βύβλου και Σιδώνας. Τα φοινικικά, ροδιακά και κυπριακά πλοία μπήκαν πλέον υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου, και έτσι εξασφάλισε τα νώτα του και τον έλεγχο όλης της ανατολικής Μεσογείου.

Το καλοκαίρι του 332 π.Χ. κατάφερε με πολλή δυσκολία και επτά μήνες πολιορκίας την κατάληψη της Τύρου. Ακολούθως υπέταξε την Παλαιστίνη χωρίς προβλήματα, και την Γάζα μετά από πολιορκία. Συνέχισε την κατάκτησή του προς την Αίγυπτο όπου έγινε δεκτός ως ελευθερωτής. Έχοντας σεβαστεί τους αιγύπτιους θεούς, οι ιερείς στο μαντείο του Άμμωνα Δία του έκαναν καλή υποδοχή και τον ονόμασαν γιο του Δία, τίτλο που τον παραδέχτηκε και τον αναγνώρισε από πολιτική σκοπιμότητα, θέλοντας έτσι να δημιουργήσει εντύπωση και θόρυβο γύρω από τη θεϊκή καταγωγή του. Πριν την αναχώρησή του από την Αίγυπτο ίδρυσε στο Δέλτα του Νείλου μια νέα πόλη που ονόμασε Αλεξάνδρεια, και η οποία έγινε μεγάλο και σπουδαίο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο.

Αφού περίμενε ενισχύσεις από την Μακεδονία, απέλυσε τους πιό καταπονημένους στρατιώτες και επέστρεψε στην Φοινίκη για να κατευθυνθεί προς τον Ευφράτη, όπου ο Δαρείος συγκέντρωνε στρατό από τις ανατολικές επαρχίες. Πέρασε τον ποταμό Τίγρη, και έφτασε στο οροπέδιο των Γαυγαμήλων, περίπου 90 χλμ. από τα Άρβηλα. Εκεί νίκησε για άλλη μια φορά τον περσικό στρατό στην ομώνυμη μάχη των Γαυγαμήλων διαλύοντας όλα τα υπολείμματα των περσικών δυνάμεων. Ο Δαρείος διέφυγε προς την Μηδεία, και ο Αλέξανδρος προέλασε προς τα Σούσα και από εκεί προς την Περσέπολη όπου και βρήκε τον αυτοκρατορικό θησαυρό, αποτελούμενο από περίπου 180.000 τάλαντα σε χρυσό και ασήμι. Η ανακάλυψη αυτού του θησαυρού τον βοήθησε να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα που μεγάλωναν κατά την διάρκεια της εκστρατείας. Μετά από ολιγόμηνη παραμονή πυρπόλησε την Περσέπολη (μετά από μεθύσι και προτροπή μιας εταίρας, αλλά πιθανολογείται ότι ήθελε με αυτό τον τρόπο να δείξει ότι η βασιλεία του Δαρείου είχε λήξει) και αναχώρησε την άνοιξη του 330 π.Χ..

Φεύγοντας από την Περσέπολη προχώρησε προς τη Μηδεία όπου βρίσκονταν τα Εκβάτανα (η τρίτη πρωτεύουσα της Περσίας, το σημερινό Χαμαντάν), αναζητώντας τον Δαρείο. Καταλαμβάνοντας τα Εκβάτανα κατέλαβε και κάθε εξουσία στην Περσική Αυτοκρατορία. Σε αυτό το σημείο ο σκοπός της εκστρατείας που είχε ξεκινήσει είχε τελειώσει. Η υποχρέωση των Ελλήνων συμμάχων του είχε τελειώσει κι έτσι έστειλε πίσω όσους επιθυμούσαν να μην τον ακολουθήσουν σε επόμενη εκστρατεία. Επίσης ανέθεσε στον Παρμενίωνα την μεταφορά στην ακρόπολη των Εκβατάνων, όλων των περσικών θησαυρών που είχαν καταλάβει, ώστε διακριτικά να αφήσει πίσω τον γέρο στρατηγό, με τον οποίο είχε πολλές διαφωνίες.

Μαθαίνοντας ότι ο σατράπης της Βακτρίας Βήσσος συνέλαβε τον Δαρείο και ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία, συνέχισε τον δρόμο του και διέλυσε τους στασιαστές οι οποίοι στην φυγή τους είχαν δολοφονήσει τον Δαρείο. Ο Αλέξανδρος έστειλε το σώμα του Δαρείου για να ταφεί με βασιλικές τιμές και τα τοπικά έθιμα στην Περσέπολη. Με τον θάνατο του Μεγάλου Βασιλιά ο Αλέξανδρος προβλήθηκε ως νόμιμος διάδοχος της δυναστείας των Αχαιμενιδών.

Για να υποστηρίξει τον νέο του τίτλο, και να εξασφαλίσει τον έλεγχο όλης της αυτοκρατορίας κινήθηκε εναντίον του Βήσσου και των υπόλοιπων σατραπών που συνέβαλαν στην δολοφονία του Δαρείου. Η εκστρατεία του στις ανατολικές σατραπείες ξεκίνησε με την εκκαθάριση της Υρκανίας όπου, στα όρη των Ταπούρων, είχαν καταφύγει και οι Έλληνες μισθοφόροι του Δαρείου με αρχηγό τον Ναβαρζάνη. Μετά από την υποταγή της Υρκανίας διέσχισε την Παρθία και στην πόλη Σουσία της Αρείας, ο σατράπης Σατιβαρζάνης δήλωσε υποταγή, διατηρώντας το αξίωμά του. Μετά την αναχώρησή του Αλέξανδρου όμως για την Βακτρία, όπου ο Βήσσος συγκέντρωνε στρατεύματα, ο Σατιβαρζάνης σκότωσε την φρουρά που είχε αφήσει ο Αλέξανδρος και συγκέντρωσε στρατό για να βοηθήσει τον Βήσσο. Ο Αλέξανδρος επέστρεψε αλλά ο Σατιβαρζάνης διέφυγε με 2000 ιππείς. Στην θέση του διορίστηκε ο Αρσάκης. Αφού ίδρυσε μια νέα πόλη, την Αλεξάνδρεια των Αρείων, κατέφυγε στην Φράδα της Δραγιανής για να χειμάσει.

Εκεί αποκαλύφθηκε μια συνωμοσία που είχε σκοπό την δολοφονία του Αλέξανδρου. Ως ηθικός αυτουργός εμφανίστηκε ο Φιλώτας, γιος του Παρμενίωνα, ο οποίος τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο από την συνέλευση του μακεδονικού στρατού. Ο Αλέξανδρος φοβούμενος την αντίδραση του Παρμενίωνα στην εκτέλεση του γιου του, διέταξε την δολοφονία του.

Το χειμώνα του 330 π.Χ. έφτασε στον Ινδικό Καύκασο όπου ίδρυσε άλλη μια Αλεξάνδρεια. Ο Βήσσος έφυγε μακριά, περνώντας τον ποταμό Ώξο καίγοντας τα πλοία του μετά την διέλευση και εγκαταστάθηκε στα Ναύτακα της Σογδιανής. Ο Αλέξανδρος τον ακολούθησε στην Σογδιανή και έστειλε τον Πτολεμαίο εναντίον του, ο οποίος τον συνέλαβε και τον οδήγησε στον Αλέξανδρο. Ο Βήσσος εκτελέστηκε και ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την πρωτεύουσα της Σογδιανής, Σαμαρκάνδη, καθώς και στο Τασκέντ, που σήμερα είναι οι δύο σημαντικότερες πόλεις του Ουζμπεκιστάν. Ακολούθως έφθασε στον ποταμό Ιαξάρτη όπου ίδρυσε τη μακρινότερη απ' όλες τις Αλεξάνδρειες, την Αλεξάνδρεια Εσχάτη, σε μια περιοχή που σήμερα λέγεται Χοτζέντ (στο σημερινό Τατζικιστάν). Κατόπιν πέρασε παράπλευρα από την παγωμένη κορυφογραμμή των Ιμαλαΐων και γύρισε στο Κυμπέρ και στις Ινδίες.

Μετά τον γάμο του με την Ρωξάνη που είχε ηρεμίσει τα πράγματα στις σατραπείες της κεντρικής Ασίας, την άνοιξη του 327 π.Χ. ξεκίνησε για την κατάκτηση της Ινδικής χερσονήσου. Άφησε τον Αμύντα στην Βακτρία, και περνώντας από την Αλεξάνδρεια έφτασε στον ποταμό Κωφήνα όπου διαίρεσε τον στρατό του. Έστειλε τον Ηφαιστίωνα με τον Περδίκκα να προετοιμάσουν την προέλασή του μέχρι τον Ινδό ποταμό, και ο ίδιος από διαφορετική πορεία έφτασε την άνοιξη του 326 π.Χ. στον Ινδό τον οποίο διέβηκε μέσω της γέφυρας που είχε ετοιμάσει ο Ηφαιστίωνας και πολλών μικρών πλοίων. Συνέχισε την πορεία του προς τον ποταμό Υδάσπη, όπου ο Ινδός βασιλιάς Πώρος περίμενε από την απέναντι πλευρά με συγκεντρωμένο στρατό ώστε να τον εμποδίσει να περάσει. Ο Αλέξανδρος έστειλε στρατιώτες να μεταφέρουν αποσυναρμολογημένα τα πλοία που είχαν χρησιμοποιηθεί στην διάβαση του Ινδού, και με την υπόλοιπη δύναμη και ενισχυμένος από 5000 Ινδούς συνέχισε για τον Υδάσπη.

Η διάβαση του ποταμού ήταν δύσκολη αλλά τελικά έγινε με επιτυχία τον Ιούλιο του 326 π.Χ., ώστε να ακολουθήσει μια μεγάλη μάχη μεταξύ του στρατού του Αλεξάνδρου και του στρατού του Πώρου ο οποίος ανερχόταν σε 4000 ιππείς, 300 άρματα, 200 πολεμικούς ελέφαντες και 30000 πεζούς. Οι Μακεδόνες αντιμετώπισαν με ευκολία το ιππικό του Πώρου και τελικά κατάφεραν να υπερισχύσουν στην πρωτόγνωρη γι' αυτούς μάχη εναντίον των ελεφάντων κερδίζοντας μια μεγάλη νίκη.

Στις όχθες του Υδάσπη ίδρυσε δύο πόλεις, την Νίκαια και την Βουκεφάλα (προς τιμή του αλόγου του που πέθανε εκεί). Αφήνοντας τον Κρατερό να επιβλέπει το χτίσιμο των πόλεων, συνέχισε την πορεία του και μετά από μια νίκη στα Σάγγαλα, σταμάτησε μπροστά στον ποταμό Ύφαση. Επιθυμία του Αλέξανδρου ήταν να συνεχίσει περνώντας τον ποταμό και την έρημο που εκτεινόταν μετά από αυτόν, συνάντησε όμως την έντονη αντίδραση του στρατού του. Οι κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά στρατιώτες του συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδο και φώναζαν ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Τελικά ο Αλέξανδρος αποφάσισε να επιστρέψει. Μετά από τελετές διαίρεσε σε τμήματα τον στρατό του και επέστρεψε στην Νίκαια και την Βουκεφάλα, και λαμβάνοντας ενισχύσεις από την Ελλάδα στράφηκε προς τον νότο. Ναυπήγησε στόλο και πλέοντας τους ποταμούς Υδάσπη και Ινδό, με τμήματα του στρατού του στην αριστερή και δεξιά όχθη, έφθασε σε ένα σημείο όπου έδωσε φονική μάχη με τους Μαλλούς όπου και τραυματίστηκε. Τελικά έφτασε στην πόλη Πάτταλα την οποία ο

χύρωσε και ανοικοδόμησε.

Για την επιστροφή ο Αλέξανδρος χώρισε το στράτευμά του σε τρία μέρη. Το πρώτο με αρχηγό τον Κρατερό ακολούθησε πορεία προς την Αλεξάνδρεια Αραχωσίας (Κανταχάρ) και μέσω της κοιλάδας του Ετύμανδρου εγκαταστάθηκε στην Καρμανία όπου περίμενε τον Αλέξανδρο. Το δεύτερο ήταν ο στόλος, που με αρχηγό τον Νέαρχο, παρέπλευσε τις ακτές της Περσίας όπου βρίσκονταν οι χώρες των Ωρών, των Γεδρωσιών και των Ιχθυοφάγων, προς τον μυχό του κόλπου.

Το τρίτο μέρος του στρατεύματος με τον Αλέξανδρο ξεκίνησε από τα Πάτταλα (τέλη Αυγούστου 324 π.Χ.) για να διασχίσει την έρημο της Γεδρωσίας. Στο πρώτο μέρος της πορείας δεν υπήρξαν δυσκολίες αλλά στην έρημο της Γεδρωσίας ο καύσωνας και η έλλειψη νερού προκάλεσαν μεγάλες απώλειες. Μετά από 60 μέρες σταμάτησε για ανάπαυση στην πρωτεύουσα της Γεδρωσίας, Πούρα, και προχώρησε στην Καρμανία όπου συνάντησε τον Κρατερό. Στην Καρμανία έφτασε και ο Νέαρχος όπου έδωσε αναφορά για την πορεία του, και συνέχισε τον περίπλου ως τις εκβολές του ποταμού Τίγρη. Ο Αλέξανδρος πήρε ένα μέρος του στρατεύματος και αφού πέρασε από τους Πασαργάδες προχώρησε στην Περσέπολη όπου διόρισε σατράπη τον Πευκέστα ο οποίος είχε σώσει την ζωή του Αλέξανδρου στην μάχη στους Μαλλούς.

Την άνοιξη του 324 π.Χ. έκανε γιορτές στα Σούσα για την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Περσίας. Οργάνωσε μικτούς γάμους Μακεδόνων με Περσίδες και ο ίδιος πήρε ως δεύτερη σύζυγο την Στάτειρα, την κόρη του Δαρείου. Εξόφλησε τα χρέη των Ελλήνων στρατιωτών του, με ένα ποσό που ανήλθε σε 20.000 τάλαντα και μοίρασε δώρα και τιμές σε όσους είχαν ανδραγαθήσει. Οι σατράπες της επικράτειας έφεραν εκεί και 30.000 έφηβους Πέρσες που είχαν εκπαιδευτεί και οπλισθεί μακεδονικά, τους οποίος ονόμασε «Επιγόνους».

Άρχισε να οργανώνει νέες εκστρατείες και αφού έστειλε τον Ηφαιστίωνα να εξερευνήσει τις ακτές του Περσικού κόλπου, ο ίδιος με επίλεκτες μονάδες κατευθύνθηκε προς την θάλασσα μέσω του ποταμού Ευλαίου. Στην Ώπι ανακοίνωσε την απόλυση των ηλικιωμένων και των τραυματιών και την συνέχιση της εκστρατείας, αλλά συνάντησε την αντίδραση των στρατιωτών του που δεν ήθελαν να συνεχίσουν μαζί του. Ο Αλέξανδρος τότε μοίρασε αξιώματα σε Πέρσες και ορισμένους τους ονόμασε συγγενείς του, πράγμα που ανάγκασε τους Μακεδόνες να του ζητήσουν συγνώμη και να τον ακολουθήσουν.

Ο Αλέξανδρος επέστρεψε στην Βαβυλώνα και άρχισε να οργανώνει τον περίπλου της Αραβίας και την εξερεύνηση των ακτών της Βόρειας Αφρικής. Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διάρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης. Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον χαιρετίσουν. Μετά από δύο ημέρες πέθανε, στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ.. Λίγο πριν πεθάνει ρωτήθηκε σε ποιόν αφήνει την βασιλεία του και απάντησε «τω κρατίστω», δηλαδή «στον δυνατότερο

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Μερικές προφητείες του Γέροντα Παϊσίου


Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν .

(Λόγοι χάριτος και σοφίας, π. Μάξιμος Αγιορείτης, 2001, Άγιον Όρος)
Αργότερα, επισκέφθηκα τον Γέροντα μαζί με έναν φίλο μου σμήναρχο, γύρω στα τέλη Οκτωβρίου 1993 και του εξέφρασα την ανησυχία μου γι' αυτά που συμβαίνουν από τους κυβερνώντες στην πατρίδα μας. Ο Γέροντας απάντησε :
-Μη φοβάσαι. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να γίνει κακό , αλλά θα γίνουν όμως πράματα και θάματα που δεν θα εξηγούνται με τη λογική. Ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα τους κυνηγήσει. Όπως ένα μπαλόνι φουσκώνει και ξαφνικά σκάει, έτσι θα σκάσουν κι αυτοί! Δεν μπορώ να σου πω πιο πολλά.
(Μαρτυρίες προσκυνητών , Ζουρνατζόγλου, 2006, σελ. 425-426)

Είδατε τί έπαθε ο Τσαουσέσκου στην Ρουμανία ; Τους μωραίνει ο Θεός κι
αφού γίνουν ρεζίλι, μετά παίρνουν τον δρόμο τους. Το ίδιο συνέβη και
με την Αλβανία , το ίδιο και με τους δικούς μας εδώ. Τους αφήνει πρώτα
να ρεζιλευτούν.
( Σκεύος εκλογής, Ιερομόναχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, 1998,  Άγιον Όρος)

Για το κατάντημα της νεολαίας με τις καταλήψεις κλπ
 Αλλά σκοπός τους τώρα είναι νά απομακρύνουν τά παιδιά από τήν 'Εκκλησία.
Τά δηλητηριάζουν, τά μολύνουν μέ διάφορες θεωρίες, κλονίζουν τήν πίστη τους.
Τά έμποδίζουν άπό τό καλό, για νά τά αχρηστέψουν. Τά καταστρέφουν άπό μικρά. Καί τά παιδάκια, φυσικά, από άρνάκια γίνονται κατσικάκια. Άρχίζουν μετα νά χτυπούν άσχημα καί τούς γονείς τους καί τούς δασκάλους καί αύτούς πού τά κυβερνούν.
Τά κάνουν όλο άνω-κάτω: συλλα­λητήρια, καταλήψεις, άποχή από τά μαθήματα
. Καί τελικά όταν θα φθάσουν νά ξεκοιλιάσουν αύτούς πού τά κυβερνούν, τότε θα βάλουν καί αυτοί μυαλό.

(Λόγοι Γ. Παϊσίου, τ. Α, Σουρωτή, 1999, 299-301)

- Γέροντα, τά μικρά παιδιά πού μεγαλώνουν τώρα χωρίς πει­θαρχία, τί θα γίνουν;- 'Έχουν λίγα έλαφρυντικά. Οί γονείς πού δέν καταλάβαιναν τήν πειθαρχία άφηνουν τώρα τά παιδιά τους μέ μιά έλευθερία καί τά κάνουν τελείως άλητάκια. Μιά κουβέντα λές, πέντε σού λένε, καί μέ μιά άναίδεια! Αύτά μπορεί νά γίνουν έγκληματίες. Σήμερα τα ξεβιδώνουν τελείως τά παιδιά. 'Ελευθερία! «Μήν τά έγγίζετε τά Παιδιά!» Καί τά παιδιά λένε: «Πού θά βρούμε άλλού τέτοιο καθεστώς;» Έπιδιώκουν, δηλαδή, νά τά κάνουν άνταρτά­κια, νά μή θέλουν τούς γονείς, νά μή θέλουν τούς δασκάλους, νά μή θέλουν τίποτε, νά μήν ακούν κανέναν. Αύτό τούς διευκο­λύνει στόν σκοπό τους.
"Αν δέν τά κάνουν άνταρτάκια, πως με­τά τά παιδιά θά τά κάνουν όλα κομμάτια;
Καί βλέπεις, τά καημέ­να είναι σχεδόν δαιμονισμένα.
Η φωτιά που άναψε στα Βαλκάνια θα επεκταθεί . Η σημερινή ρωσική ηγεσία θα ανατραπεί και οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων θα συγκρουστούν με τους Νατοϊκούς στο έδαφος της Τουρκίας, η οποία θα εξαφανιστεί από τον χάρτη . Η Κύπρος θα δεχθεί προσωρινό ράπισμα από τους Τούρκους . Μέσα όμως από την Γενική Σύρραξη θα ξαναγεννηθεί το «Βυζάντιο».
Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι ...; Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του .
Ο παλαιός Ισραήλ , οι παλαιοί ευσεβείς , που ήταν Εβραίοι , εκπαιδεύτηκαν επτάκις . Και εβδομήκοντα χρόνια ήσαν αιχμάλωτοι στους Χαλδαίους (τους σημερινούς Πέρσες).
Μόλις τελείωσε ο κανόνας τους επανήλθαν . Ήταν μια παιδεία , ένα ράπισμα για να τους ξυπνήσει ο Θεός . Αυτοί , οι Εβραίοι , ήταν ο παλαιός Ισραήλ .
Σήμερα ο νέος Ισραήλ είμεθα εμείς . Η δική μας παιδεία όμως είναι εβδομηκοντάκις επτά και όχι επτάκις , διότι εμείς είχαμε τη γνώση .Το εβδομηκοντάκις επτά , που είναι η αιχμαλωσία μας (1453 Άλωση Κων/πόλεως ) από το Ισλάμ , τώρα ακριβώς τελειώνει . Αυτός ήταν ο κανόνας του Θεού για τις αμαρτίες μας .
Ένα παρόμοιο είχε γίνει με τον ρωσικό λαό . Πριν 50 χρόνια μαζί με τον γέροντα μου, τον Ιωσήφ τον Έγκλειστο, συναντήσαμε ένα Ρώσο μοναχό , γέροντα . Για να τον ενισχύσουμε για τα δεινά του ρωσικού λαού και την δοκιμασία των πιστών από τον κομμουνισμό , θελήσαμε να του δώσουμε θάρρος , λέγοντας του λόγια παρηγοριάς . Αυτός όμως λέει : «Δεν είναι τίποτα , κανόνας είναι που θα κρατήσει εβδομήντα χρόνια». Εσύ πως το ξέρεις ; ρωτήσαμε . Και η απάντηση του : «Το 1917 , όταν επεκράτησε ο κομμουνισμός , ο Χριστιανισμός εκηρύχθει εκτός νόμου , και όποιος σκότωνε Χριστιανούς ήταν ήρωας . Οι χριστιανοί πανικοβλήθηκαν και οι μεν πλούσιοι εδραπέτευσαν προς την Ευρώπη , οι δε άλλοι έτρεχαν στους ναούς, ελπίζοντας ότι ο Θεός θα κάμει θαύμα για να τους σώσει .Σε ένα μεγάλο ναό , των Αγίων Αποστόλων , μπήκαν πέντε περίπου χιλιάδες Χριστιανοί.
Οι μπολσεβίκοι όταν τους βρήκαν έβαλαν φωτιά στο ναό . Ένας από τους χριστιανούς δεν πέθανε . Είχε κατορθώσει να ανέβει ψηλά στους τρούλους και έμενε δίπλα από ένα παράθυρο και ανέπνεε . Αυτός λοιπόν μου είπε , ότι όταν ήρθε η ώρα που άρχισε ο κόσμος να πεθαίνει , κλαίγανε και φωνάζανε , παρουσιάστηκαν οι Δώδεκα Απόστολοι και τους είπαν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν , διότι δεν το επιτρέπει ο Θεός . Είναι κανόνας για τις αμαρτίες μας που θα κρατήσει 70 χρόνια ».
Αυτά μας είπε ο Ρώσος μοναχός 50 χρόνια πριν . Το διάστημα που διέρρευσε από τότε , είχα σχεδόν ξεχάσει τα λόγια του . Όταν όμως έπεσε ο χάρτινος πύργος του «ανατολικού ευδαιμονισμού » , τότε το θυμήθηκα . Κάθισα και μέτρησα και είδα ότι ήταν ακριβώς εβδομήντα χρόνια . Τώρα και ο δικός μας κανόνας των εβδομηκοντάκις επτά τελειώνει και θα επανέλθουν . Τώρα ο πνευματικός νόμος θα εφαρμοσθεί πολυτρόπως .
Πρώτα θα παιδεύσει ο Θεός τους μεγάλους εχθρούς της Ορθοδοξίας , που είναι ο Ισλαμισμός και ο Καθολικισμός . Αυτοί που αμείλικτα χτυπούν την Ορθοδοξία, τώρα θα εκλείψουν . Ακόμα και αυτοί που κατέστρεψαν τον Βυζαντινό Πολιτισμό δεν είναι οι Τούρκοι που τον κατέστρεψαν, είναι οι σταυροφόροι , οι Ευρωπαίοι , οι καθολικοί που ενίσχυσαν τους Τούρκους για να καταστρέψουν το Βυζάντιο .Τους απογόνους τους , λοιπόν , θα τους μαζέψει ο Θεός εκεί μέσα και θα σφαγούν εκεί . Εσείς είστε νεότεροι και θα το δείτε , αφού θα είστε εν τη ζωή . Τώρα θα γίνει η Μεγάλη Σύρραξη , ο Αρμαγεδών . Αυτό που τώρα ξεκίνησε στα Βαλκάνια δεν θα σταματήσει .
Εκείνος που θα το εμποδίζει να απλωθεί είναι η διαιρεμένη ρώσικη ηγεσία η οποία πλευρίζει τους Αμερικανούς . Όμως ο ρωσικός λαός θα τους ρίξει και οι χριστιανικοί λαοί των Βαλκανίων θα προελάσουν .
Οι Ρώσοι θέλουν τώρα να βγουν στη Μεσόγειο . Αυτό θα είναι το ελατήριο. Όμως δεν θα είναι αυτή η πραγματική αλήθεια . Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός τους προσκαλεί ως όργανα Του . Κατεβαίνοντας αυτοί θα σβήσουν και θα αφανίσουν την τούρκικη λαίλαπα μέσα σε μια εβδομάδα . Κι όταν κατέβουν οι φίλοι της Τουρκίας (οι απόγονοι δηλαδή των σταυροφόρων ) το ΝΑΤΟ , για να τη σώσουν , τότε εκεί θα γίνει , η μεγάλη Σύρραξη και θα σφαγούν .
Η Κύπρος θα δεχτεί ράπισμα από τους Τούρκους (γιατί τώρα είναι ανέγγιχτη), αλλά θα είναι προσωρινό. Η Τουρκία θα σβήσει , αλλά δεν θα υπάρχει ούτε μια σελίδα στην παγκόσμια ιστορία που να φέρνει στη μνήμη ότι υπήρξε αυτή η καταραμένη φυλή .
Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπούμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες . Η λέξη «Έλληνας» δεν αποδίδει φυλετισμό . Η λέξη «Έλληνας » αποτελεί φυλετισμό για κάθε άλλον πλην των Ελλήνων . Τώρα όμως δεν είμεθα Έλληνες , είμεθα Ρωμαίοι , είμεθα Βυζαντινοί , είμεθα Θεανθρωπιστές . Ανεβήκαμε πιο ψηλά .
Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν .
Σήμερα πουλήθηκαν όλα . Έχει κατορθώσει ο «Διεθνής Σιωνισμός » με τα προγράμματα που κάνει εδώ και 180 χρόνια , να εφαρμόσει σήμερα τα σχέδια του .
Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς , θα επέμβει ο Θεός των πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Το αίμα το Ελληνικό που χύθηκε για την Ορθοδοξία , εάν ενωθεί σήμερα θα γίνει πλωτό ποτάμι , να πνίξει τους κανίβαλους που λέγονται «μεγάλοι».
Όταν έγινε η πρώτη διάσπαση του ατόμου και κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα , άκουσα ο ίδιος τον Αϊζενχάουερ να δηλώνει : «Σήμερα ευρισκόμεθα στα προπύλαια της ελληνικής μαθηματικής » .Είπε την αλήθεια ο κανίβαλος !
Όσο για την κατάσταση στην πρώην Γιουγκοσλαβία , αυτή είναι προϊόν του Βατικανού .Είναι οι «ευλογίες » του Πάπα , του «μεγάλου χριστιανού» . Τα νοήματα όλων αυτών συλλαμβάνει ο διεθνής σιωνισμός , το διεθνές χρηματιστήριο που ονομάζεται Αμερική . Αμερική δεν υπάρχει . Οι σιωνιστές είναι η Αμερική .Αυτοί λοιπόν αφού λάβουν τα μηνύματα τα σατανικά , το προωθούν στο Βατικανό , αυτό τα μετατρέπει σε σχέδια και στην συνέχεια καλεί το Ισλάμ να τα εφαρμόσει. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα σατανικά σχέδια . Αυτοί κατόρθωσαν και αιχμαλώτισαν τους ηγέτες μας .
Οι ελπίδες μας είναι μόνο στον Θεό . Κι εσείς να ζείτε χριστιανικά , γιατί σας λέω υπεύθυνα -και θα το δείτε- ότι δεν έχουμε μέρες . Αυτό που ανάβει τώρα στα Βαλκάνια θα συνεχιστεί . Αυτό θα είναι η αφετηρία μέσω της οποίας ο Θεός , με το δικό Του τρόπο , θα ελευθερώσει τους χριστιανούς και θα τους υψώσει πάλι στην γραμμή τους . Και θα επανέλθει το Βυζάντιο. Και ξέρετε γιατί ; Διότι οι Ευρωπαίοι λαοί θα ξαναενωθούν . Ποιος θα τους καθοδηγεί ; Δεν κρατάει κανείς . Μόνο εμείς κρατάμε την Ορθόδοξη πίστη .

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Μία απάντηση στους εθνικούς για όσα λένε για τον Χριστιανισμό

Στις μέρες μας, έχει ξεκινήσει ένα κίνημα εναντίον του Χριστιανισμού. Άλλωστε κάτι τέτοιο προβλέπεται από την Αποκάλυψη ότι ο Αντίχριστος λόγια πολλά κατά του Χριστού θα λέει. Το άρθρο όμως αυτό απευθύνεται ιδιαίτερα στους εθνικούς με πολύ σεβασμό. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν την τάση να αποκαλούν τον χριστιανισμό ιουδαιοχριστιανισμό. Θα ήθελα να επισημάνω ότι πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος. Τόσο στο ευαγγέλιο όσο και στα θρησκευτικά σχόλια τονίζεται άπειρες φορές ότι ο Χριστός ήρθε για όλο τον κόσμο και όχι μόνο για τους Εβραίους όπως αυτοί τον περίμεναν. Για αυτό τον λόγο ο απόστολοι διεσκορπήσθησαν και κύρηξαν το ευαγγέλιο σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Πρόκειται για γεγονότα και όχι για μύθους. Πρόκειται για ιστορία και όχι για θρύλους. Ο χριστιανισμός όντως πηγάζει από τον ιουδαισμό. Από αυτόν όμως δανείζεται το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο όντως απευθύνεται σττους Εβραίους. Το βιβλίο της Καινής διαθήκης όμως δεν έχει εθνικό περιεχόμενο αλλά απευθύνεται προς όλα τα έθνη. Επίσης αρκετές επιστολές απευθύνονται στους Εβραίους προσπαθώντας να τους πείσουν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας που περίμεναν.

άρα αμέσως το όνομα ιουδαιοχριστιανισμός καταρρίπτεται.


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Τι είναι τα spreads και τα cds?

Εδώ και πολύ καιρό ακούμε στις ειδήσεις για τα spreads ότι εκτοξεύονται. Τα κανάλια ούτε μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν περί τίνος πρόκειται σαν να είμαστε εμείς οι ίδιοι οικονομολόγοι και οφείλουμε να τα ξέρουμε. το άρθρο αυτό θα προσπαθήσω να τα εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται.

Το επιτόκιο είναι τα επιπλέον χρήματα που πρέπει να πληρώσει μια χώρα όταν δανείζεται. Επιτόκιο 3% σημαίνει ότι στα 100 ευρώ που θα πάρω δάνειο θα πληρώσω επιπλέον 3 ευρώ. Όταν αυτός που μου δανείζει είναι σίγουρος ότι εγώ θα του επιστρέψω τα χρήματα, κατεβάζει το επιτόκιο. Όταν όμως δεν είναι σίγουρος το ανεβάζει. Ας πάρουμε για παράδειγμα δύο χώρες την Ελλάδα και την Γερμανία. Η Ελλάδα δανείζεται με επιτόκιο 7% ενώ η Γερμανία με 3%. Η διαφορά μεταξύ των επιτοκίων της Ελλάδας και της Γερμανίας είναι 4%. Αυτό το 4%, δηλαδή η διαφορά των επιτοκίων ονομάζεται spread. Όταν η Ελλάδα πάει να δανειστεί από τη Γερμανία, τότε το δάνειο θα έχεει επιτόκιο 7%, αφού η Ελλάδα δανείζεται με επιτόκιο 7%. Όμως στο επιτόκιο ενσωματώνεται και το spread η Ελλάδα αντί να πληρώσει 7% τόκο θα πληρώσει 11%. Οπότε όταν λένε στις ειδήσεις ότι τα spread αυξήθηκαν πάει να πει ότι και τα επιτόκια αυξήθηκαν όπως και το κόστος δανεισμού.

cds: ο όρος αυτός στα ελληνικά μεταφράζεται ως ασφάλιστρα δανειστικού κινδύνου. Ο δανειστής προκειμένου να είναι σίγουρος ότι δεν θα χάσει τα χρήματά του, υπογράφει ένα συμβόλαιο ασφαλιστικού δανειστικού κινδύνου.  Σε περίπτωση που τα χάσει, τότε η υπηρεσία αυτή θα του δώσει πίσω τα χρήματά του ή ένα ποσοστό των χρημάτων ανάλογα με τα ασφάλιστρα που πληρώνει. Τα ασφάλιστρα αυτά ο δανειστής τα χρεώνει στον οφειλέτη. Έτσι το επιτόκιο μαζί με τα spreads και τα cds εκτοξεύεται στα ύψη, άρα η χώρα βυθίζεται ακόμη περισσότερο.


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Τουρκικη εφημερίδα αναφέρει πως ξεπουλάμε τα νησιά μας

alt
Η τουρκική εφημερίδα Sabah σε δημοσίευμα της αναφέρει ότι «η Ελλάδα η οποία βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση, άρχισε να πουλά τα νησιά της»!
Η Sabah τονίζει ότι οι τιμές των νησιών κυμαίνονται από 1.5 εκατομμύριο Ευρώ μέχρι και 15 εκατομμύρια Ευρώ. Πάντως τούρκοι κτηματομεσίτες δηλώνουν πως αυτά τα νησιά στις τιμές που διατίθενται είναι «κελεπούρια»
Η τουρκική εφημερίδα δίνει τα ονόματα κάποιων νησιών όπως η «μικρή Αμοργός», «Άγιος Αθανάσιος», «Άγιος Θωμάς» κτλ

Πηγή:www.newsit.gr

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Από το κακό στο χειρότερο!!!!!!

Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε θίασο κακοποιών τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των αλλοδαπών κακοποιών. Δεν είμαι ρατσιστής αλλά δίκαιος διότι τούτοι οι άνθρωποι ήρθαν στην Ελλάδα παράνομα και νομιμοποιήθηκαν αφήνοντας "χαζό" τον απλό Έλληνα πολίτη ο οποίος αν δεν έχει χαρτιά για το μαγαζί του, ας πούμε, θα υποστεί κυρώσεις. Εξάλλου έχει παρατηρηθεί άνοδος της εγκληματικότητας από τότε που άρχισαν να έρχονται ομαδικά.Η πόλη στην οποία ζω, η Αλεξανδρούπολη, από εκεί που ήταν μία επαρχία ιδιαιτέρως ήσυχη, μετατράπηκε σε μια πόλη όπου οι μητέρες φοβούνται να στείλουν τα παιδιά τους να παίξουν.Τις προάλλες, 8 από αυτούς, βίασαν ένα ζευγάρι στην Πάτρα με αποτέλεσμα το 25χρονο αγόρι να είναι νεκρό και το κορίτσι να νοσηλεύεται σοβαρά. Η είδηση αυτή έγινε γνωστή μονάχα από κάτι μικρά μπλογκς χωρίς καμία αναφορά από τα "μεγάλα" κανάλια. Γιατί άραγε; Μήπως ο Γιωργάκης θέλει να τους κρατήσει, γιατί έτσι τον προστάζουν οι Ευρωπαίοι; Έλληνες, ξεσηκωθείτε, όχι ενάντια στους μετανάστες, γιατί αυτοί τη δουλειά τους κάνουν τη δουλειά τους, αλλά ενάντια σε αυτούς που τους φέρνουν εδώ!!!


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Σωκράτης, ένας μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος

Ο Σωκράτης (470 π.Χ. ή 469 π.Χ. - 399 π.Χ.)[1] ήταν Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος και μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Ελληνικού και παγκόσμιου πολιτισμού.

Ήταν γιος του Σωφρονίσκου και της Φαιναρέτης. Παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία την Ξανθίππη. Ο Σωκράτης είχε έναν πολυάριθμο κύκλο πιστών φίλων, κυρίως νέων από αριστοκρατικές οικογένειες, απ' όλη την Ελλάδα. Ορισμένοι από αυτούς έγιναν γνωστοί ως ιδρυτές φιλοσοφικών σχολών διαφόρων κατευθύνσεων. Οι γνωστότεροι ήταν ο Πλάτωνας και ο Αντισθένης στην Αθήνα, ο Ευκλείδης στα Μέγαρα και ο Φαίδωνας στην Ηλεία.

Οι πληροφορίες για τη ζωή του Σωκράτη είναι ποικίλες και ο μελετητής του Αρχαιοελληνικού κόσμου μπορεί να βγάλει ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Διάφοροι αξιόλογοι συγγραφείς ασχολήθηκαν μαζί του, και ο καθένας πρόσθεσε νέες πτυχές από την ζωή του. Έτσι, ο Πορφύριος μας πληροφορεί ότι ο Σωκράτης ασχολήθηκε αρχικά με το επάγγελμα του πατέρα του, ο οποίος ήταν λιθοξόος.

Στα 17 του χρόνια γνώρισε το φιλόσοφο Αρχέλαο, που του μετέδωσε το πάθος για τη φιλοσοφία και τον έπεισε να αφιερωθεί σ' αυτήν. Μία πιο βαθιά ψυχολογική πλευρά του φανερώνει ο Πλάτωνας, που στην Απολογία του παρουσιάζει τον Σωκράτη να θεωρεί τη φιλοσοφική ενασχόληση ως θεία εντολή. Εδώ ο Σωκράτης μπορεί να χαρακτηριστεί ως Θεόπνευστος, καθώς αναφέρει το ισχυρό του ένστικτο, ως μία εσωτερική παρόρμηση, να του υπαγορεύει ποιές πράξεις και ενασχολήσεις πρέπει να ακολουθήσει. Συχνά μάλιστα δήλωνε ότι άκουγε μέσα του μία φωνή που τον εμπόδιζε να πράττει ότι δεν ήταν σωστό, την οποία φωνή ονόμαζε «δαιμόνιο».

Στις φιλοσοφικές του έρευνες τον παρακολουθούσαν πολλοί, ιδιαίτερα νέοι, που ένιωθαν ευχαρίστηση ακούγοντας τον να μιλάει και να συζητάει για θέματα κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και θρησκευτικά. Έτσι σχηματίστηκε γύρω του ένας όμιλος, που δεν αποτελούσε όμως σχολή, γιατί ο Σωκράτης δεν δίδαξε συστηματικά, αλλά διαλεγόταν σε κάθε σημείο της πόλης, με ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και σε αντίθεση με τους σοφιστές δεν έπαιρνε χρήματα από τους μαθητές του.

Το 406 π.Χ. στην δίκη των 10 Αθηναίων στρατηγών, ο Σωκράτης, ως πρύτανης της Βουλής, αρνήθηκε να θέσει σε ψηφοφορία μία παράνομη πρόταση - να μη γίνει δίκη και να εκδοθεί μία μαζική απόφαση (με μία ψήφο για όλους μαζί) για τους στρατηγούς που είχαν κατηγορηθεί ότι δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς κατά την ναυμαχία στις Αργινούσες, κάτι απαράδεκτο νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. Το 404 π.Χ. με τόλμη εναντιώθηκε στους Τριάκοντα τυράννους, όταν αρνήθηκε να συλλάβει έναν δημοκρατικό πολίτη, τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο.

A δr

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs